Be true to who you are
Voor alle meiden die een masker dragen. Omdat het kan. Omdat het nodig is. Omdat het moet. Omdat je niet weet hoe het anders kan. Omdat leven meer tegen zit dan verwacht. Omdat het leven meer tegen zit dan gehoopt. Omdat overleven belangrijker is dan naar binnen kijken. Omdat naar binnen kijken moeilijker is dan overleven. Omdat het leven soms gewoon kut is.
Omdat er verkeerde verwachtingen zijn. Omdat er verkeerde voorbeelden zijn. Omdat je een keer een keuze maakte en nu niet meer terug kan. Omdat niemand luistert. Omdat je moet schreeuwen om jezelf te horen. Omdat de schuld niet altijd bij jou ligt. Omdat niemand verder kijkt dan de glimlach.
‘It’s okay not to be okay. Sometimes it’s hard to follow your heart. Tears don’t mean you’re losing. Everybody’s bruising. Just be true to who you are!’ - Jessie J
What if God was one of us?
Wie mij een beetje kent weet dat ik me niet zomaar laat raken door een televisieprogramma. Een beetje traanvocht of emotioneel gebrabbel en ik ben vijf zenders verder. Emo-televisie is simpelweg niet aan mij besteed. Maar afgelopen week twitterde ik toch een bekentenis van groots formaat: ik had een traantje gelaten.
Iedere dinsdag zit ik om 20.30 uur aan de buis gekluisterd voor een aflevering Glee. Verguisd door manlief, geliefd door mij. Iedere dinsdag een portie heerlijke zang, steekjes onder water van coach Sylvester en meeleven met het wel en wee van een stel tieners op een doorsnee high school. Meestal niet zwaar op de maag, maar licht en niet erg voedzaam. Tot afgelopen dinsdag. Afgelopen dinsdag werd ik geraakt door Glee.
In de bewuste aflevering draaide het om de grote vragen van het leven: ‘is er een God?’, ‘Wie is God?’ en ‘Waar geloof ik in?’ De aflevering stond stil bij de eindigheid van het leven en hoe je daar mee om kan gaan. Opvallend was dat veel van de Glee kids zich richtten tot een hoger Iets. JHWH, Allah en God, ze kwamen alle drie langs. Toen iemand vertelde niet meer in God te geloven, viel het stil. Ik werd niet geraakt door die ene persoon die niet geloofde in God en ik werd ook niet geraakt door de anderen die niet zonder hun geloof konden. Ik werd geraakt door wat er werd gezegd door die ene die niet meer in God geloofde.
‘I don’t believe in God. He makes me gay and then have His followers going around telling me it is something that I chose. As if someone would choose to be mocked every single day of their live, and right now I don’t want a Heavenly Father, I want my real one back.’
Dit is wat er werd gezegd, en dit is precies wat mij raakte. Eerst dacht ik: dit is precies wat ik zo irritant vind aan christenen. Ze hebben zo hun oordeel en meningen en ideeën klaar, en maken daarmee zoveel schade. Waarom leven ze simpelweg niet wat hen voorgeleefd wordt door Jezus? Maar toen viel het kwartje en besefte ik dat het gewoon ook over mij ging. En toen dacht ik: shit.
Het liedje waarmee de aflevering van Glee afsloot was One of Us. Welbekend en door mij persoonlijk al lang weer uitgekotst. Tot deze aflevering. De uitvoering van Glee is bijzonder mooi. Punt. Maar dat niet alleen. Het liedje is voor mij verworden tot het nieuwe afvragen. Is God echt goed, of zijn wij gewoon fucked up? En wat nou als God één van ons was, onder ons was, naast ons in de bus zat, je voorbij fietste op het fietspad? Hoe zou mijn leven er dan uit zien? Hoe zou het leven van mijn buurman er dan uit zien? Zou het verschil maken als God je overbuurman was? Zou ik mijn leven anders inrichten, zou ik anders handelen?
In het liedje komen voor mij heden en verlangen bij elkaar: het reeds, maar ook het nog niet. De realiteit, maar ook hoe ik het graag zouden willen hebben. Waar ik van droom maar ook waar ik tegen aan loop. Het liedje legt de hoop bloot op wat komen gaat, het geeft me een verlangen naar de toekomst. Het geeft me het besef dat ik zelf – nu – morgen – volgende week – verschil kan maken. Het gaat niet om wat Jezus zou doen, het gaat erom wat ik zou doen.
