Vlieg met me mee…
… naar de regenboog, regenboog …
Ik vind het prachtig. En zie je die tweede boog ook? Lang zo duidelijk niet, maar wel net zo bijzonder. Ik denk dan maar zo: God is ons niet vergeten.
Deze regenboog was te gek. En helder. Ik kon echt alle kleuren duidelijk zien: rood oranje geel groen blauw indigo violet. Ik heb er naar staan kijken en kijken. En er toen een plaatje van gemaakt.
Geniet jij er ook van? Ik wil verder je dag niet bederven hoor, maar ik bedacht me dat ze ergens in Afrika die boog al in tijden niet hebben kunnen zien. Gewoon, omdat de zon daar nu heerst. Je zou bijna denken dat God het daar vergeten is. Dat Hij niet door heeft dat het bij ons al continu regent en dat wij best een beetje zon willen. En zij vast wel een beetje regen. Of eten, for that matter.
Ik zal eerlijk zijn: ik zat – serieus – erover na te denken of ik nou geld moest storten of het gewoon niet moest doen. Want ik dacht: ver van mijn bed. Boring. Strijkstok. Extremisten. Druppel. En dat is best triest om te denken. Vind jij ook. Ik ook. Dus toen heb ik gestort. Het minste wat ik kan doen. En een schietgebedje naar boven. Ik red daar misschien een klein meisje mee. Of de moeder die een maag verkleining uitvoert.
Ik kan leed, toch niet, laten passeren. Jij ook niet! Want je belt. Je betaalt je internet. Je bent op vakantie geweest. Je hebt koekjes gekocht. Dus, mocht je de weg richting je bankrekening niet weten te vinden, wordt het je hier gemakkelijk gemaakt. Zodat je zelf zo weinig mogelijk hinder hebt. En zij een beetje meer hoop hebben.
