Reality en de werkelijkheid

Jersey Shore. Ik kijk het nu. Ja. Nu. Ik vind het hi-la-risch. Zoals ik The Hills heel erg leuk vond. En zoals ik me uiteraard ook goed kan vinden in zoiets als The City. En voor wie dit allemaal vreemd is: het is realityshit op MTV. Niks beters dan het bekijken van glamour met de nodige portie drama. Gelukkig kan ik het kaf van de werkelijkheid scheiden.

Interessant onderzoek is er gedaan door de Girl Scouts in de V.S. onder 1100 meiden in de leeftijd van 11 tot 17 jaar. 75% van de ondervraagde meiden denkt dat deze realityshows de werkelijkheid laten zien en 50% van de meiden denkt dat de shows echt en niet gescript zijn. Jammer, want dat zijn ze niet.

Ik ga niet het hele onderzoek doorlopen, bij de Girl Scouts kan je het zelf nog eens doorlezen. Ik wil wel wat  opvallende dingen noemen. Er worden negatieve conclusies getrokken: meiden denken dat ze moeten liegen om te krijgen wat ze willen, of dat door gemeen zijn ze meer respect krijgen dan door aardig te zijn. Ongeveer 1/3 van de meiden die regelmatig een realityshow kijkt denkt dat haar waarde is gebaseerd op haar uiterlijk, en dat ze liever gewaardeerd wil worden op haar uiterlijk dan op haar innerlijk. Meiden die niet zoveel kijken, denken daar eigenlijk precies hetzelfde over. Het percentage ligt alleen wat lager. Niks nieuws onder de zon misschien.

Maar er zijn ook positieve conclusies, waar ik serieus blij van wordt. Kan ik met een gerust hart MTV blijven kijken. Meiden zien zichzelf vaker als een rolmodel (!) voor andere meiden, ze aspireren vaker leiderschap (!), ze worden geïnspireerd (!) door de shows, er ontstaat bewustwording (!) over sociale issues én de shows zijn goede conversation starters met ouders (!) of vrienden (!).Wat willen we nog meer?

Volgende meidenclub ga ik dus gewoon een uurtje ordinair tv kijken. Komen we net zo ver.