Hartige muffins

Nou ja, het zijn niet echt muffins. Lekker zijn ze wel, en hartig ook. Ik maakte dit omdat er nog teveel restjes over waren van de Paasbrunch, en eten weggooien doen we niet in Huize Schraalala. Een beetje variëren met je eigen restjes kan dus nooit kwaad.

Je hebt nodig: (Restje) bladerdeeg. 6 muffinvormpjes. 2 eieren. Handjevol erwten. Handjevol rucola. 3 reepjes (katen)spek. Cherrytomaatjes. Pecorino Romano (geitenkaas dus). Crème fraiche. Peper. Zout.

Ik vette de muffinvormpjes in, en sneed het bladerdeeg in vieren. Ieder vormpje bekleedde ik met twee kleine vierkantjes, en uiteindelijk kon ik op drie vormpjes nog een dakje van bladerdeeg maken.

Ik sneed de rucola fijn, en deed die op de bodem van de vormpjes. Daar strooide ik wat erwten overheen.

Daarna maakte ik het ei-mengsel wat over de erwten en rucola gaat. Twee eieren, met een half bakje crème fraiche, peper en zout, en naar smaak zoveel geitenkaas raspen als je wil. De pecorino is best pittig, maar daar houd ik wel van, en deed behoorlijk wat. Eenmaal in de vorm deed ik er nog een tomaatje bovenop.

Dan nog een reepje spek er over heen en tot slot bij drie nog een dakje van bladerdeeg. En klaar voor de oven (180 graden) zijn ze!

En als ze uit de oven komen zijn ze heerlijk! De rucola en geitenkaas maken het lekker pittig, het bladerdeeg is heerlijk krokant en de tomaat voegt nog iets heerlijks zoets toe.

Ik heb er gelijk weer zin in, maar helaas, ze zijn op. Eet smakelijk!

Kip uit de oven

Even wat nieuws proberen, want kip uit de oven maak je ook niet iedere dag. Een beetje onwennig stond ik in Natuurslagerij Keijzer & Van Santen om advies te vragen. ‘Iets anders dan anders, wat kan je me aanraden?’ Er lagen verschillende stukken vlees in de vitrine, en uiteindelijk koos ik voor een hele kip. Een hele heerlijke eerlijke biologische ecologische kip. Met een tas vol kip en een pompoen fietste ik naar huis om dit heerlijke gerecht te maken.

Je hebt nodig: 1 hele kip. Citroen. Zoete aardappel. Pompoen. Rozemarijn. Salie. Tijm. Oregano. Tomaatjes. Appel. Ui. Wortel. Knoflook. Veldsla. Spek. Peper. Zout.

Als eerste begin je natuurlijk met de kip. Aan het nekje zaten nog wat hele kleine veertjes en die heb ik er eerst uitgetrokken. Daarna heb ik de huid ingewreven met peper en zout, en met piri-piri olie. Dit doe je uiteraard bij de hele kip, dus ook de vleugeltjes, de poten en de onderkant. Ik heb het ook nog een beetje aan de binnenkant gedaan, maar daar zit eigenlijk geen vlees.

Als de kip goed ingesmeerd is, kan je met de kruiden beginnen. Ik had een verse Italiaanse kruidenmix gekocht, waarin Salie, Rozemarijn, Oregano en Tijm zaten. Ongeveer een kwart van de Rozemarijn en de Tijm heb ik bewaard voor over de zoete aardappel. De overige driekwart heb ik ook weer opgedeeld voor een deel onder de huid en een deel voor in het holletje.

Ik heb kruiden grof gehakt, deze zijn, samen met een plakje spek, voor onder het vel. Het andere deel van de kruiden bleven heel, die stopte ik met steeltjes en al tussen de rest van de vulling van de kip. En over vulling gesproken: de slager gaf me de tip om een ui in het holletje te stoppen, zo blijft de kip lekker mals en sappig. De ui ging samen met twee partjes citroen, twee partjes appel, de teentjes knoflook en de kruiden in het holletje. Een groot stuk ui sloot de opening af.

Ik heb in de schaal nog wat boter gedaan en wat wortel. De wortels carameliseren een beetje door de boter en de oven. Daarna heb ik nog gaatjes in het vel geprikt, zodat het vet uit de kip over het vel kan weglopen en het vel zo lekker krokant wordt. En als allerlaatste heb ik nog wat citroensap over de kip gesprenkeld. Ready for the oven!

Oven: voorverwarmen op 220 graden. De kip eerst 20 min. ‘aanbraden’ op 220 graden, daarna de oven lager zetten op 180 graden voor ongeveer anderhalf uur.

De wortel en de pompoen heb ik in stukjes gesneden. Het idee was om deze dan ook in de oven te zetten en zo langzaam te laten garen. Helaas werd het geheel te zwaar en konden de groenten en de kip niet meer ronddraaien. Uiteindelijk ging alles in de pan: eerst kort gekookt met een half bouillonblokje, daarna nog aangebakken.

Ik had twee zoete aardappelen. Je kan ze gewoon gebruiken zoals normale aardappelen, ik had ze heel gelaten en ze waren niet zo klein, dus het koken ervan duurde nogal lang. Maarrr, eenmaal gekookt kan je de aardappel pellen: de schil trek je er zo vanaf. Daarna heb ik de aardappel gepureerd en mijn restje kruiden fijn gehakt en met wat peper en zout erbij gedaan.

Ah yes! De kip is uit de oven, en wat zie ie er ver-ruk-ke-lijk uit! Heerlijk krokant van boven, sappig van onderen en hij ruikt heerlijk! (Zeker met het snijden van de filets kwam er een heerlijke geur van kruiden en citroen om hoog!)

En zo ziet het er dan uiteindelijk uit: de puree van zoete aardappel, de wortel en pompoen, de veldsla en de kip. (De foto is van een dag later, dus de kip is niet meer zo krokant en een beetje gerimpeld. Maar volgens mij ziet t er nog steeds heerlijk uit!)

Eet smakelijk!

Jezelf (durven) zijn

Iets schrijven over Jezelf durven zijn, het zou eigenlijk geen onderwerp voor een artikel moeten zijn. Al jaren worden hier artikelen over geschreven, in magazines en blogs, en is het waarschijnlijk gespreksonderwerp nummer 1 onder vriendinnen en in coach- en supervisie sessies. En toch blijft het een ding. Waarom toch? Want jezelf zijn, dat is toch niet zo moeilijk?

Ik doe natuurlijk heel makkelijk over dit onderwerp. Dat zegt over mij dat ik of heel goed in m’n vel zit en dus ook heel goed mezelf kan zijn, of dat ik dit onderwerp zelf ook een beetje spannend vind en er daarom een beetje stoer over wil doen. Het is misschien allebei een beetje.

Jezelf durven zijn heeft een beetje te maken met je karakter en je attitude. Sommige mensen zijn wat ongevoeliger voor wat anderen over hen denken, en zullen daar dan ook niet zoveel rekening mee houden, en durven wat makkelijker zichzelf te zijn. Voor anderen is dat net wat moeilijker, en zal het ook wat moeilijker zijn om hun ware ik te laten zien. Zoals je bij een talentenshow de x-factor nodig hebt, zo heb je in het echte leven soms een beetje de ‘ schijt-factor’ nodig.

Maar nog meer dan dat je de ‘ schijt-factor’  nodig hebt, heb je het vertrouwen in jezelf nodig. Want, waar ben je zonder het vertrouwen in jezelf? Als jij niet gelooft in jezelf, als jij niet gelooft dat je het waard bent om jezelf te zijn, dan kom je niet ver. Dan zal je iedere negatieve gedachte over jezelf geloven, dan zal je alle kritiek voor waar aan nemen, dan zal je iedere afwijzing accepteren. En zo hoort het niet!

Dit wordt niet zo potje psychologisch gepraat, maar goed, het hoort er wel bij. De eerste stap in jezelf durven zijn is in jezelf geloven. Dat vergt moed en lef, want negatief over jezelf denken is natuurlijk een stuk makkelijker. Maar, jezelf zijn is voor jezelf én voor je omgeving zoveel leuker, echt waar!

Trouwens, heb je wel eens bedacht dat niet jezelf (durven) zijn niet zo tof is voor Diegene die je gemaakt heeft? Ik bedoel, Hij kent je onzekerheden, dus Hij weet dat het moeilijk kan zijn om jezelf te zijn, maar Hij weet ook welke mogelijkheden en kansen je hebt als je wél jezelf bent. Hij weet hoeveel leuker en makkelijker je leven kan zijn! Misschien toch nog eens waard om het te proberen?

Deze blog verscheen eerder op Webmagazine Puur.

Home-made pompoensoep

Omdat het herfst is, en vandaag de zon zo prachtig door de gele blaadjes schijnt. Omdat oranje daar perfect bij matcht. Omdat er weer kou in de lucht zit, wat een voorbode is van goede dingen: het heerlijk avondje, de kerstboom optuigen, kaarsen en glühwein, vuurwerk, schaatsen en jarig zijn. En omdat zelf soep maken heerlijk ontspannend is. Daarom: home-made pompoensoep.

Je hebt nodig: 1 pompoen. Pepertjes. (Punt)paprika. Aardappel. Ui. Knoflook. Tomaat. Melk. Boter. Bloem.Peper. Zout. Koriander. Gember. Kardemom. Chilipoeder.

Als eerste: start met het fruiten van een uitje en knoflook. Ten eerste gaat je keuken er lekker door ruiken, en omdat het de basis is van de soep is het daarvoor ook een smaakmaker.

Om een heerlijke, gebonden pompoensoep te krijgen maakte ik een roux: boter smelten en dan de bloem toevoegen, totdat het een dikkig mengsel is. Ik voeg dan een beetje melk toe, zodat het weer wat meer vloeibaarder wordt. Als laatste voeg ik daaraan een liter bouillon toe. Toevallig was het vandaag een rundvleesbouillon, maar een groentebouillon is nog beter.

De bouillon staat op, en dus snijd ik ondertussen de groenten. Allereerst de pompoen: de schil laat ik eromheen zitten (wel goed wassen!) Omdat ik uiteindelijk de soep helemaal pureer, en de schil dus mee gaat, heb je geen last van die dikke korst. In een pompoen zitten veel zaden en draden, die je kan je er heel makkelijk afhalen met een lepel. Uitlepelen is de key.

Hup hup, pompoen bij de bouillon. Kan de smaak er vast lekker in trekken, en heb ik ondertussen de tijd om de rest te snijden. De tomaat en paprika zijn er om nog wat smaak toe te voegen, net zoals de ui en knoflook. De aardappel geeft nog wat extra stevigheid aan de soep, en de pepertjes zijn er voor de pit. Je kan natuurlijk toevoegen waar je zelf zin in hebt, maar dit is wel mijn favoriete combinatie. Eén aardappel kan trouwens wel genoeg zijn als je niet meer vocht toevoegt. En ik heb maar de helft van de pepertjes gebruikt, dat geeft wel genoeg pit.

Alles kan bij de bouillon en de pompoen, en als laatste kunnen de kruiden er dan bij. Uiteindelijk heb ik de chilipoeder niet gebruikt, maar wel wat kardemom, koriander en gemberpoeder, en dat geeft deze soep een lekkere frisse smaak. Ik heb het aan de kook gebracht, en een half uur achter elkaar laten koken. Daarna van het vuur genomen en met de staafmixer alles gepureerd.

Et voilà: een heerlijke home-made pompoensoep!

Big Easy Express

Houd je van goede muziek dan is deze film wel echt fijn. De film combineert mooie beelden en toffe muziek, en gaf me een heerlijk gevoel. Mumford & Sons kan je natuurlijk niet gemist hebben de afgelopen tijd, maar vooral Edward Sharpe & The Magnetic Zero’s heb ik nu he-le-maal ontdekt (en ze zijn leuk!)

Ik heb ook mijn nieuwe roeping ontdekt: in een band zitten. Anyone?

Ierland ♥

Zomaar een impressie van Ierland. Regen. Regen. Regen. Scones en thee. Maar vooral heel veel moois aan natuur: bergen, meren en geweldige kliffen. Ik kom wel weer een keertje terug.

Wandelen met God

Het lijkt me wel wat, ‘s avonds als de zon de lucht langzaam roze kleurt een wandeling maken door een mooie tuin. En dan in gesprek zijn met een interessant persoon, die ontzettend veel weet en een oneindige wijsheid bezit. En ondertussen genieten van al het moois om me heen.

Zo moet het ongeveer geweest zijn voor Adam en Eva, denk ik. Het verhaal gaat dat ze met God wandelden in de avondschemering, en misschien wel hun dag bespraken. Het was goed, voordat ze uit het paradijs gekickt werden.

En nu? Nu is wandelen met God een lekker abstract begrip geworden. Ik bedoel, niemand maakt meer praatjes met God terwijl ze langzaam slenteren door de tuin. Niet in het echie in ieder geval.

Misschien zegt de naam Henoch je niets, maar hij is een iets minder bekend Bijbelfiguur. Deze man leefde niet alleen onwijs lang (zo rond de 365 jaar), maar hij was ook nog eens een man die door God van de aarde werd mee genomen. Hij ging dus niet dood, maar God nam hem van de aarde af. Waarschijnlijk omdat het kan, maar er staat vooral over Henoch geschreven dat hij in nauwe verbondenheid met God leefde. Er staat ook over hem geschreven dat God vreugde in hem vond.

Ik denk dat wandelen met God zoiets inhoudt: in nauwe verbondenheid met God leven. We zijn dus een stapje dichterbij het mysterie gekomen. Nu we niet meer met God kunnen wandelen, moeten we die nauwe verbondenheid op een andere manier invulling geven. Hoe Henoch dat deed is niet echt te achterhalen, maar we kunnen er vast wel naar raden.

Om nu gelijk te zeggen dat Henoch fulltime met God aan het babbelen was, ik weet het niet. God was niet meer op de aarde, dus Henoch moet dan veel gebeden hebben. Want dat is toch dat ‘wandelen met God’, of niet?

Ik heb eens een dominee gekend, en van zijn vrouw zou ik zeggen dat ze met God wandelde. Ze was echt al tegen de 60 aan, maar ze stond vol in deze wereld: keek naar de televisie, hield van de radio en was goed op de hoogte van het laatste nieuws. Ze hield ook van tuinieren, en bloem schikken, viool spelen en lezen. Maar aan haar innerlijk kon ik zien en merken dat ze dichtbij God leefde. Ze had altijd een vriendelijk woord, vergat niet waar je mee bezig was, als je in een lastige periode zat dan kwam ze langs, als je iets leuks ging doen of bijna op vakantie ging dan gaf ze een kleine attentie, ze was lief voor kinderen, had goed contact met de jongeren en kon goed praten met de ouderen. Ik vond haar min of meer perfect, en een groot voorbeeld.

Ik denk dat ze veel in de Bijbel las, en veel nadacht over de wijsheden in die Bijbel. En dat is misschien ook wel wandelen met God. Het is misschien als wandelen met een wijze vriendin: ze laat je zien hoe de weg gaat, en hoe ze over de obstakels heen stapt en haar rug strekt na een klimpartij, maar uiteindelijk ben jij degene die zelf ook over de obstakels moet stappen, en dat doe je op je eigen manier.

Wandelen met God is dan misschien veel tegen Hem praten, Hem bevragen, de Bijbel lezen, andere wijze boeken lezen, met vrienden en vriendinnen praten, en je eigen maken wat God belangrijk vindt.

Wandelen met God klinkt dan misschien als iets ‘heiligs’, maar blijkt misschien wel heel praktisch te zijn…

Deze blog verscheen eerder op Webmagazine Puur.

Move to the Beat

Als uitermate groot fan van MTV probeer ik dagelijks een aantal uurtjes videoclips mee te krijgen. Meestal doe ik dit door tijdens mijn ontbijt te zappen van het nieuws naar zender 16, waar vooral ‘s morgens de nieuwste of populairste clips worden uitgezonden. De rest van MTV is eigenlijk bagger, want ik heb nooit zoveel zin om de shows te kijken. Hoewel, ik had wel een zwak voor The Hills, en heel af en toe zap ik ‘s avonds wel eens naar Jersey Shore. Maar goed, ik heb geen zin in tienermoeders of domme jongens op skateboarden, en dus blijft clips kijken vooral een ochtendritueel. Deze blog gaat trouwens niet echt over MTV.

Toen ik laatst zielig op de bank lag met een maag die niet meewerkte, zapte ik langs wederom langs MTV. Ik viel halverwege een interessante documentaire met daarin Mark Ronson en de Olympische Spelen 2012. (Voor niet MTV’ers: Mark Ronson ken je van het liedje Valerie, in samenwerking met -wijlen- Amy Winehouse.) In deze docu zie je hoe Mark Ronson een track maakt die verbonden is aan de Olympische Spelen. Een track die bedoelt is om jongeren over de hele wereld te laten dansen.

Het is niet dat ik Mark Ronson heel cool vind ofzo, maar de manier waarop hij deze track in elkaar zit vind ik echt bijzonder geniaal en origineel. In de documentaire zie je hoe hij in contact staat met de jonge atleten, geluiden opneemt tijdens het sporten en hen bezoekt op de plaatsen waar ze wonen en werken. Hij speelt videogames met de familie, loopt door de buurt waar ze zijn opgegroeid, ontdekt van welke muziek ze houden en leert de atleten kennen. Ik vind het zo vet! De manier waarop hij contact maakt, de manier waarop hij de song in elkaar zet, de manier waarop hij cool is met zijn hoog gesloten blousejes en zijn zwarte zonnebril. Overigens, Katy B, maakte de lyrics voor dit nummer. Niet alle credits voor Ronson dus.

Ik besef natuurlijk heel goed dat dit een onwijs goede reclamestunt van Coca-Cola is; goede song én goede promotie. Maar er zat nog meer in de docu, het heeft iets opwindends, alsof we al met aftellen begonnen zijn voor de start van Olympische Spelen, alsof we één grote familie zijn, alsof de wereld er alleen maar beter van wordt. Het is ook inspirerend om zoveel jongeren te zien genieten van sport en muziek en dans: in hun eigen culturele achtergrond maar toch zo gelijk.

Op mtv.nl/cocacola vind je de documentaire, in zeven kleine stukjes waarin een atleet centraal staat. Het is het kijken waard, het heeft mij in ieder geval geïnspireerd, al weet ik niet zo goed tot wat.

Huis van Belle

Sinds kort mag ik mee werken aan Huis van Belle, een nieuwe website voor meiden. Ik vind het he-le-maal te gek, en ik wil dit dan ook graag bij jullie onder de aandacht brengen. Het Huis van Belle is een plek voor meiden waar ze zichzelf kunnen zijn, waar ze met hun vragen terecht kunnen en waar ze rolmodellen kunnen ontmoeten. Ik ben trots op dit mooie huis, en ik hoop dat veel meiden Huis van Belle ook gaan vinden. Check it out, zou ik zeggen :)

So long…

farewell, auf Wiedersehen, adieu. Mooi gezongen door de Von Trapp kinderen. Ik zing het ook een beetje. Dag YfC, het was leuk. En pittig. En gezellig. En leerzaam. En aan het eind wat minder leuk, maar misschien hoort dat er ook gewoon bij. Heart breaking, that’s for sure. Kak.

Dahaag. Doehoeg. Tot ziens. Ga je missen. Ja, ik jou ook. Doei. Knuffel. Kusjes.